tag:blogger.com,1999:blog-67218802011-04-22T06:17:07.649+08:00Mga kwento at pakulo ng isang babaeng palaging may toyo!!!Silvernoreply@blogger.comBlogger101100tag:blogger.com,1999:blog-6721880.post-1127447975979634922005-09-23T12:19:00.000+08:002005-09-23T12:31:51.580+08:00<strong>Masimbuyong damdamin. Libog. </strong><br /><br />Paksa ito ng nakaraang pag-uusap naming magkakaibigan noong isang gabi. Bagaman 'di talaga patungkol sa'kin ang talakayan, hindi ko maalis ito sa'king isipan. Kailangan kong pagmunihan.<br /><br />Kumanta. Mahilig akong kumanata. Gusto kong makinig ng musika. Madalas akong mag-videoke kahit sa bahay lang kasama ng aking mga kapamilya. Ngunit di 'ko ata masabing may karapatan akong angkinin ang naturang bagay at tawagin kong akin. Oo mahilig akong umawit, ngunit hindi ko kailanman nagawang palawakin ang hilig na ito upang maging mas malaking parte ng buhay ko. Ni hindi ako masyadong marunong bumasa ng nota, hindi rin ako gaanong bihasa sa pagtugtog ng instrumento. Hindi ko sinubukang maging bahagi ng isang grupo ng mang-aawit na pinagtutuunan talaga ang kanilang kagalingan. Naalala ko tuloy ang isa sa aking mga kasabayan noon sa mataas na paaralan. Ngayo'y nabalitaan kong kagagaling niya lamang sa isang <em>Europe tour. </em>Sa aking palagay at sa aking dalangin, hindi naman ito marahil isyu ng aking kakayahan. Kulang lang talaga ako sa tulak at tadyak na sisipa sakin para isulong ang aking sarili na gawin lahat para sa nasabing kinagigiliwan. Salat sa libog sa musika.<br /><br />Sine. Alam ng maraming mahilig akong manood ng sine. Kahit noong estudyante pa lamang ako, walang isang linggong lilipas na 'di ako nakakapanood ng pelikula. Bata pa man ako, lagi na akong sinasama ng aking pinsan upang manood, kaya nga noong nagkaroon ng bombahan sa <em>Mega Mall</em>, naroon kami, nanood <em>ng Hanging Up. </em>Ngunit, muli, 'di ko na naman masabing akin ito dahil hindi ko pa napapanood ang mga klasikong tulad ng <em>The Godfather, Gone with the wind, Breakfast at Tiffany's, Cinema Paradiso, Oro Plata Mata, Insyang</em>. Panay mga pangkasalukuyang pelikula lamang ang alam ko. Kagaya ng sa musika, wala ring masidhing damdaming na nagpapakilos sakin upang panghawakan ang mga obrang ito at saksihan ang kani-kanilang kagalingan. Wala rin akong teknikal na kaalaman upang kumilatis ng kagandahan ng isang pelikula. Tunay na mga matitinding katibayan na hindi karapat-dapat tawagin ang sariling may masimbuyong damdamin para sa pinilakang tabing.<br /><br />Pagsususlat. Kakaunti lamang ang nakakalalam na ako'y nagsususlat. Ilang mga kaibigan sa mataas na paralan at ilang mga malalapit na tao na nakilala noong kolehiyo. Kundi pa dahil sa <em>blog</em> na ito, mananatili lamang ang bilang gamit ang isang kamay. Dati, nagsusulat lamang ako dahil utos ito ng guro. Mga mapagmuning papel tungkol sa leksyon, mga dula o pelikulang napanood sa Pilosopiya ang aking mga ginagawa. Mga sanaysay naman na batay sa paksang makahiligan ng guro sa Filipino. Batay naman sa mga markang aking nakukuha, hindi naman masama ang aking lagay sa aspetong ito. Alam kong kaya kong magsulat, magkaroon lamang ako ng puso para dito. Ngunit muli, wala akong sapat na kabig ng dibdib upang palawigin ang kakayahang ito. Ni hindi ako nagsumubok gumawa at magsumite ng artikulo para sa mga publikasyon sa paaralan. Hindi rin ako nagkaroon ng sapat na lakas ng loob upang kumuha ng ilang mga asignatura sa malikhaing pagsusulat sa Filipino. Ngayon, nagsususlat lamang ako kung kailan may panahon at kung kailan ko maisipan. Pihadong hindi ito libog na matatawag.<br /><br /><strong>Naisip ko tuloy, ano bang mas nakakalungkot, ang sabihan ka ng isang taong 'di ka lubusang kilala na wala kang "passion" sa ginagawa mo o ang makita mo isang araw ang 'yong sarili na wala manlang matinding damdamin para sa isa manlang aspeto ng buhay mo?</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6721880-112744797597963492?l=silverswan.blogspot.com' alt='' /></div>Silvernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6721880.post-1108663346386765752005-02-18T01:07:00.000+08:002005-02-18T02:08:54.773+08:00<strong>BABALA:</strong> Ang mga sumusunod na talata ay patungkol lamang sa isang tao, maaaring di para sa'yo masugid kong mambabasa. Nagtataglay ito ng mga pananalitang mapapait at ipagpaumanhin mo. Ngunit kung ikaw ang tinutukoy ko, husay mo talaga, pati <em>blog</em> ko alam mo! Para sa'yo, ika nga ni cokelover, <em><strong>Read at your own risk.</strong></em> Sabihin man ng ibang salat ang aking kaalaman para humusga, lahat ng mga ito'y batay sa mga pangayayaring pawang katotohanan lamang.<br /><br />Ang dami kong ginagawa dahil patapos na ang klase pero hindi ko mapigilang 'di magsalita at maglabas ng mga nararamdaman ko. Sayang man sa oras, wala na 'kong pakialam. Ni hindi ko akalaing magiging bahagi ka ng blog na 'to. Sisiguraduhin ko sa'yong di ko ito plinano. Sapat na ang isang "matalinong taong" nagkamaling magsulat tungkol sa'yo. Sa katunayan, wala kang karapatang maging paksa nito pero nakakapikon na talaga, nananadya ka ba?<br /><br /><strong>Una,</strong> sa mga pinaggagagawa mo nitong mga nakaraang buwan naisip kong hindi man lamang sumagi sa isipan mo na may tahasang epekto sa ibang tao ang mga ginagawa mo. Respeto nalang sa isang kapwa babae. Ganun lang kasimple, pero 'di mo nabigay.<br /><br /><strong>Ikalawa,</strong> kung tinitingnan mo ang 'yong sarili bilang isang "kaibigan", isang "malalim" at "tahimik" na tao ayon sa mga nakasalamuha mo (na hindi ko talaga pinaniniwalaan), susubukan mong magmumuni at pag-isipang maigi ang lahat ng mga desisyon mo. Pero masyado atang mataas ang tingin ng iba sa'yo, para sakin, hindi ka ganito.<br /><br /><strong>Ikatlo,</strong> 'wag na 'wag mong iisipin kahit pabiro na magiging kaibigan kita. Una hindi magandang biro, ikalawa, <em>no chance in hell</em>. May latak na ang pagkatao mo sa paningin ko. Hindi mo ako masisisi.<br /><br /><strong>Ikaapat,</strong> nananahimik na sana kame, lalu na 'ko (sa palagay ko), pero bakit parang lagi ka na lang nang-uudyok at para bang kumukuha ng atensyon. Binigay at ginugol na sana sayo ng isang "matalinong tao" ang ilang oras at panahon niya noon (na masakit talaga sa'kin). Pero 'di mo pinangalagaan, bagkus binalewala mo pa ata. Ngayong tinigilan na, hinahabol-habol mo naman? Ang gulo mo! Panindigan mo naman mga ginagawa mo at sinasabi mo.<br /><br /><strong>Ikalima at panghuli,</strong> anong karapatan mong humingi ng isang "closure", ayon pa sa mga sarili mong pananalita? Bakit may namagitan ba sa inyo? Kung meron man, hindi ba "pagtatapos" na dapat ung mga nangyari kamakailan? Nadiskubre mo ng may mahal ka ng iba, gusto mo pa rin manatili ang parehong nibel ng "pagmamahal" at pagkalinga ng "matalinong tao" sa'yo. Pagiging makasarili ata ang pinaiiral mo. Binibini, papaalala ko sa'yong hindi araw-araw Pasko.<br /><br />Maaring maawa at malungkot para sa'yo ang mga kaibigan mo sa trabaho. Maging ang "matalinong tao" naawa sa'yo. Hindi ko naman sila masisi kasi "kaibigan" mo sila. Pero ako, wala kang mahihita sakin kundi puot.<br /><br /><strong><em>Good luck</em> nalang sa'yo. Sana maging masaya ka!</strong><br /><strong></strong><br /><strong>HULING PAALALA: </strong>Ito na ang una at huli kong pagsusulat tungkol sa isyung ito. 'Di na kailanman mauulit. Salamat sa pagbabasa. Pasensya na at nabuhos ko ang galit at inis ko rito. Matapos mabasa ninyo ito, mas gagaan na ang pakiramdam ko.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6721880-110866334638676575?l=silverswan.blogspot.com' alt='' /></div>Silvernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6721880.post-1099474919813701212004-11-03T16:59:00.000+08:002005-01-04T16:42:00.913+08:00Alam ko, paaralan na naman ang panay magiging paksa ng bawat artikulong gagawin ko (o susubukang gawin) sa hinaharap. Kaya bago pa man magbago ang simoy ng panahon dala ng pagpasok ng bagong semestre, sisimulan kong muli ang pagbabalik ko sa pagsususlat ng tungkol sa isa sa pinakamalaking parte ng buhay ko, labas ng pagiging estudyante. Ngayon ko lamang ito ibubuhos kahit na matagal ko na siyang dinadala. <br /> <br />Hindi ko alam pero sinasadya ata ng panahon na kapag malapit na ang aking kaarawan, nagiging mabagyo talaga ang aking buhay pag-ibig. Hinding-hindi ko kinakaila na napakarami kong biyaya pagdating sa ibang mga aspeto. Sa paaralan, sa bahay, sa mga kaibigan, maayos naman, maliban sa ibang mga maliliit na problema agad-agad nasusulusyonan. Ngunit bakit laging natataon sa panahon kung saan nakagisnan kong laging masaya dapat ang lahat, binibigo talaga ko ng pagkakataon at may umuusbong na problema sa <br />pagitan naming dalawa. <br /> <br />Hindi ko na babanggitin at uungkatin pa ang mga detalye't pangyayari, hindi na rin mahalaga un dahil tapos na lahat. Siguro dala na rin kasi ng tagal na aming relasyon at ibang mga nakakapikon kong ugali kung bakit ngayon sa mata ng lahat, SINGLE kami pareho. Aminado naman akong hindi lahat kasalanan niya, may mga pagkukulang din ako. <br /> <br />Pero bakit kelangan ngayon pang mga panahong ito? Ganun ba talaga 'pag tumatanda... sadya bang masyado ka ng dinadagdagan ng mga problema dahil inaasahan na kaya mo namang hawakan? <br /> <br />PERO IBA AKO. Sa aking kaarawan, ninananais kong ng mga sorpresa, lobo, regalo, sorbetes, paboritong pagkain... hindi-hinding ang problema sa pag-ibig, luha,at selos. Pero bakit laging yung mga panghuli ang dumadating? <br /> <br />Sana hanggang ngayon na lamang ito. Malagiyang Kaarawan na lang sa kin! <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6721880-109947491981370121?l=silverswan.blogspot.com' alt='' /></div>Silvernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6721880.post-1094434034207701192004-09-06T08:56:00.000+08:002005-01-04T16:43:15.670+08:00May isang buwan na rin akong nagtitimpi sa mga kagaguhan at kabastusan na ginagawa saken ng isang babaeng itatago ko nalang sa pangalang "Love" (kapag kilala mo sya, maiisip mong siya si Love Añover ng GMA na animo'y nakalunok ng megaphone sa tindi ng boses). <br /> <br />Kagrupo ko si Love sa halos lahat ng mga kinukuha ngayong mga asignatura. Lima sa anim. Akala ko dati, magiging masaya, magaan at makabuluhan ang huling taon ko sa kolehiyo dahil kilala at kaibigan ko naman siya at napagmasdan ko kung paano siya magtrabaho sa mga nakaraang taon. Responsable, masipag, matiyaga. Sa mga unang linggo sa paaralan, masaya pa ako. <br /> <br />Pero, hindi ko alam kung ano ba ang naging kasalanan ko, at pagdating sa kalagitnaan, umatake na ang salot! <br /> <br />Kapag inisa-isa ko lahat ng mga ginawa ni Love na kapestehan sa mga gawain namen, hindi ko matatapos ang artikulong ito. Ang ‘di pagpunta sa mga pulong kahit pwede naman siya, ang pagsusungit noong siya pa ang nahuli sa lakad namen pabalik sa immersion sa Bulacan, ang pambabagsak ng telepono sa'kin na parang ako ang walang nagawa samantalang karamihan ng papel na pinasa namen ako nagsulat, at ang pagmumura sa text na pinadala niya sa lahat pero alam ko naman na sa'kin talaga patama, ay ilan lamang sa mga ito. <br /> <br />Para sa mga taong kilala ako, tulad ng nanay ko, noong nakwento ko ung ilan sa ginawa niya, ang sabi niya saken “Buntalin mo!” <br /> <br />Pero kahit alam ko na dapat tayong makinig sa mga magulang natin, hindi ako nagpadala sa payong ito. Gaano man kalakas ung tulak saken na sumabog na at ipakita na kung ano talaga nararamdaman ko, nanatili akong rasyonal. Dito ata ako mali, nanahimik ako (mantakin, mo ikaw na nakakabasang kilala ako, nanahimik ako, di kapani-paniwala!). Sinubukan kong maging kalmado at ‘di nalang magsalita. Ang sa’kin, baka kapag nakita n’yang hindi na ako masyadong nagkukumento, mahahalata niya ung mga kamalian niya. <br /> <br />ANG TANGA KO. Nakalimutan kong isa-alang alang na insensitibo siya na kahit anong gawin kong pananahimik, ‘di nya makukuha ang mensahe. Masyadong naging mataas ang pagtingin ko sa kanya sa pag-aakalang maiintindihan niya ‘ko . Kaya, nagpatuloy lahat ng mga ginagawa niya, ‘di lamang sa isang proyekto, kundi sa sumunod, at sumunod pa, hanggang sa ngayon. <br /> <br />Ang salot kapag umatake, ‘di mo mapipigilan. Dadaan at dadaan. Wala ka ng magagawa, kundi ang hintayin itong matapos. Pero, ang tanong: KAILAN? <br /> <br />Hindi ko alam kung ano ang mga mangyayari sa hinaharap. Ayoko siyang kausapin dahil baka ‘di ko makapagpigil at ‘di ko na siya matantsa. Baka bigla ko nalang maisip na maging masunurin at patumbahin siya! <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6721880-109443403420770119?l=silverswan.blogspot.com' alt='' /></div>Silvernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6721880.post-1093491978844515322004-08-26T11:45:00.000+08:002005-01-04T16:44:05.546+08:00Kinailangan pa talagang mawalan ng pasok para maayos ko ‘to. Paumanhin sa mga kaibigan kong masugid na nag-aaksaya ng oras sa pagtingin ng blog na ‘to. Salamat! <br /> <br />Ngayong nabuhay muli at kakampay na naman ang mga paa ng silver swan, ano nga ba magandang isulat… Hirap na naman mag-isip, para kaseng ang daming lumipas na mga “blog moments” na natabunan na dahil sa mga kung anu-anong inaatupag ko, na kung iisipin, mahalaga rin naman pero ‘di gan’on kasaya gawin tulad nito. <br /> <br />Dahil pumapasok na naman, kayod ulit pagdating sa paggawa ng mga papel, pag-aaral para sa mga pagsusulit, at walang sawang mga group meetings na kelangan para matapos ang proyekto. Para saan? Nakakalimutan ko na nga minsan kung para saan ‘tong mga ginagawa ko. Salamat na lamang dahil may ilan na nagpapaalala ng saysay ng lahat ng ‘to. <br /> <br />“I’M BACK!!!” <br /> <br />Bute na lang nakumbinse talaga kong ayusing ‘to, Kung hindi, wala na naman akong lagusan ng mga kainisan na dala ng mga kung anu-anong nangyayari sa buhay ko. Abangan nyo nalang (kung sakaling may nagbabasa..) kung ano ‘tong mga ‘to. Ang importante, andito na ko ulit. Haay, salamat! <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6721880-109349197884451532?l=silverswan.blogspot.com' alt='' /></div>Silvernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6721880.post-1082086500852827412004-04-16T11:08:00.000+08:002005-01-04T16:44:45.116+08:00ang dami ng aalis, <br />kay rami ng magtratrabaho, <br />kahit ako may pasok pa rin sa hunyo, <br />tumatanda na talaga tayo... <br /> <br />lahat ata ng mga kasabay ko sa mataas na paaralan, nagsipagtapos na, o ayon kay levi <em>grumaduate</em> na. ito na ata ung panahon kung san obligado ka nang bumuo ng sarli mong tatak sa mundo. marahil para sa iba, matagal na nila ginagawa to, pero para sa mga malalapit na taong kilala ko, "its our time to shine", ika nga. <br /> <br />nandyan na ung seryosong trabaho kung saan ang unang anim na buwan mo ang siyang magdidikta ng kapalaran mo, sampu ng 'yong mga kapamilya... nandyan na rin ung panahon kung saan ang pagsusulat ay di na lamang basta't pampalipas oras, kundi kailangan mo na talagang gawin, gusto mo man o hindi... o di kaya'y nariyan naman ang pagsusunog ng kilay ng iba sa pagnanasang pumasa ng "board"... o para sa ilan ko pang kaibigan, ang susunod na limang taon ay panay pag-aatupag ng mga iyak at atungal ng mga batang maysakit sa PGH... at syempre, nariyan na ang pagpipiga ng sarili nang sa gayon umabot ang marka! <br /> <br />haay! ang buhay nga naman! parang kailan lang kung anu-ano pang kalokohan ang pinagagagawa natin noong nasa mataas na paaralan pa lamang tayo. kagabi lamang marami akong narinig na mga istoryang kakakatwa na kapag binalikan mo, parang ang gaan ng buhay. samantalagang ngayon, kabi-kabilaang mga "job interviews" at despedida na ata ang kelangan puntahan. wala ng panahon para sa mga kabulastugan at kagaguhan, "this is it", ika nga. <br /> <br />wala nang pagkakaila, wala ng pagbabalkat-kayo <br />nakakatakot mang isipin pero totoo. <br />eto na ata ang tunay na mundo, <br />ingat ka kaibigan, kung saan ka man tutungo... <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6721880-108208650085282741?l=silverswan.blogspot.com' alt='' /></div>Silvernoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6721880.post-1081402308410217942004-04-08T13:23:00.000+08:002005-01-04T16:45:30.980+08:00semana santa na naman... <br /> <br />mahal na araw. <br /> <br />di ko lam kung baket mahal na araw ang tawag. <br /> <br />araw ng pagmamamahal? <br /> <br />pwede. <br /> <br />o mahal ang araw na nangangahulugang mataas ang halaga? <br /> <br />pwede rin. <br /> <br />ewan. <br /> <br />kung semantika ang usapan, baka nga ganito. <br /> <br />ganito nga ba para sayo? <br /> <br />sana.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6721880-108140230841021794?l=silverswan.blogspot.com' alt='' /></div>Silvernoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6721880.post-1081367976809298142004-04-08T03:41:00.000+08:002005-01-04T16:46:32.180+08:00hanggang ngayon, pagkalipas ng ilang mga araw, di ko pa talaga alam kung anong isusulat ko dito. parang nakakainis nga kasi nakalimutan ko na atang magsulat. pwede bang mangyare yun? makalimutan mo ung isa sa mga bagay na hilig mo talagang gawin? parang hindi dapat, pero ba't ganito ung pakiramdam? <br /> <br />kelangan ko ng masisisi!!! <br />hindi pwedeng walang may kasalanan kung bakit nagkukubli ung parte ng pagkatao ko na isang manunulat! haay! kasalanan ata ito ng paaralan ko! <br /> <br />kung bakit kase ang laging pinahahalagahan ay panay ang wikang Ingles? merong mga tataas ang kilay, pero, aminin 'nyo, ito ang totoo! pasintabi sa mga kaibigan kong Inglesero't inglesera.. hindi ko nais wasakin ang wikang kinagisnan 'nyong gamitin! <br /> <br />ang sakin lamang, mas bigyang sana ng karampatang pagpapahalaga ang wikang Filipino. <br /> <br />naiintindihan ko na kelangan talaga ang Ingles dahil itinuturing itong pangkalahatang wika. ngunit hindi rin ba karapat-dapat bigyan ng pagkakataon ang katutubong wika upang yumabong? <br /> <br />ang wika nga raw ay maitututring na isang abot-tanaw; isang pagdanas-daigdig ng mga nilalang na gumagamit nito. kaya nga may ilang mga salitang FIlipino na wala talagang katumbas na eksaktong Ingles, gayun din ang katotohanan na may ilang katagang banyaga na di talaga mahahanapan ng katumbas sa ating wika... na kung paanong mayroong katumbas na mahigit na pitong salita ang niyebe sa mga Eskimo at kasabay ng kung papaanong walang katumbas ang po at opo sa ibang mga lahi... <br /> <br />marahil, pwedeng masabi na kaya ganito ang aking pagninilay ay dahil 'di lang talaga ko marunong magsulat sa wikang Ingles. oo, tama. pero, di lang un. <br /> <br />pagkakataon, yun lang ang kailangan ng ating wika. bigyan lamang ng pagkakataon upang sa gayon, matutuhan at matungyahan ang yaman at rikit nito. <br /> <br />hindi ko siguro nalimutan magsulat, nalimutan ko lang ung mga dapat isulat, dala ng kung anu-anong pinagaatupagan ko sa skwelahan. <br /> <br />naririto siguro ako ngayon upang makabawe. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6721880-108136797680929814?l=silverswan.blogspot.com' alt='' /></div>Silvernoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6721880.post-1081093175266414162004-04-04T23:36:00.000+08:002005-01-04T16:47:12.070+08:00nakakatawa, pag-uwe ko sa bahay pagkatapos gawin 'tong pinag-isipan mabuting blog na to, pagpasok ko sa kusina para kumuha ng baso at tubig, bumulaga sakin ang toyo namen! hulaan nyo kung ano tatak?! hehe... wala lang <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6721880-108109317526641416?l=silverswan.blogspot.com' alt='' /></div>Silvernoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6721880.post-1081019945964793882004-04-04T03:18:00.000+08:002005-01-05T09:50:39.650+08:00Ang una kong poste.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6721880-108101994596479388?l=silverswan.blogspot.com' alt='' /></div>Silvernoreply@blogger.com